بر مزار قسم های سربریده

                      سپیدارها آویخته اند

به دارهایی سپید

همان ها که آشیانه بر دوش

عهدی ابدی داشتند

                      با خلوت گنجشک ها

و من

به جستجوی شرقی ترین نیاز خویش

پیچیده ام به پای هراس یک باغ

که با وحشتی مست

چنگ می زند

در جنون وحشی تندیس عشق آتش خواره ام

اما

جایی که دریا نماز باران می خواند

                                به لهجه استسقا

و هر صدا با بوی شکستن به گوش می رسد

و دوستت دارم های بی پیرایه

با تنی زخمی

           زجر می کشند

پشت میله های تهجری درد ناشناس...

جایی که احکام بی آسمان مرفه

خدا را حجاری می کنند

در فسیل واره ی تبصره های مکشوف

                            انسان نماها

با تنفس مصنوعی هم نمی توان عشق را

که بی هیچ کجا ترین تعلق جهان است

                           به دنیا بازگرداند ....

                                                                                                     نسرین

/ 6 نظر / 4 بازدید
مسيح

اين دل پريشان سامان ندارد

خليلی

و هر صدا با بوی شکستن به گوش می رسد دست مريزاد ........... اين سروده از خود قيصر است / و نه در سوگ قيصر بازنويسش فارسی آن در ادامه مطلب همان پست آمده اما به زودی با يک تحليلی ديگر خواهد آمد...

رضا افشاری

سلام خانم تهرانی میل به ساخت ترکیبات دیکتاتور وار عمل کرده و این حس رو میده که شعر در خدمت این ترکیباته و نه ترکیبات در خدمت شعر هیچ الزامی نیست کلام شما دست منه مخاطب رو بگیره از نقطه آ به نقطه ب برسونه بگذارید به درک ( چه گفتن شما ) برسم ولی ( برای چه گفتن شما ) مستتر بمونه بین گزاره هاتون گسست ایجاد کنید به چالش بکشونید بسازید ویران کنید تا بشید مصداق همون جنون وحشی شعر خودتون من ترکیب جنون وحشی رو در شعر شما می بینم ولی حضور وحشی این جنون رو نه . جنون شعر شما دست به عصا راه میره کمی بی احتیاط باشید لطفا کمی حواستون نباشه کمی به خودتون نیایید اصلا کمی شعر ننویسید . پرویز پرستویی حرف زیبایی میزد میگفت اگر میخواهید بازیگر خوبی باشید تنها کاری که میکنید اینه که بازی نکنید شما هم شعر گفتن رو از برنامه روزانه تون حذف کنید بذارید شعر شما رو بگه بذارید بر شما محاط بشه حالا این حرفهایی رو که برای شما نوشتم بی زحمت تو وبلاگ خودم کپی پیست کنید کلمه های من بیشتر از شما محتاج این نسخه هستند ميود باشيد و دوست

صبا

سلام شرقی و شرقی ترین در شعرهاتون زیاد تکرار میشه....... بگذارید کلامتان کمی روانتر باشد..... مخلص شما.......

نسیم

من و تو هر چه بود هر چه هست بر زمین وا نهادیم و گشتیم و گشتیم و گشتیم تندر های شبانه اسمان بر سرمان کوبید و تازیانه روزگار چه تلخ و هولناک بر جانمان نشست باد و خاکستر شدیم و پرواز کردیم تمام بیابان غربت را هر انچه اه و رنج و درد بر تنمان بود از رگهای حنجره مان بیرون تراوید فریادمان نشست بر تن خشک و خواب الود زمین و ترانه شد وراز الود و سروده شد از زبان غنچه های سحر گاهی و فرو ریخت در جویبار شفاف لحظه ها........ من و تو برداشتیم انچه را که با هزاران بند و ریسمان به مرگ و نیستی نتوان بست ما عشق را برداشتیم و هر انچه دیگر را وانهادیم........